Szukaj
Aktualnie jesteś: Strona główna Artykuły DOBRE MANIERY...

DOBRE MANIERY...

JAK I CZEGO NAUCZYĆ SWOJE DZIECKO?

Komu i kiedy powiedzieć dzień dobry? Jak zachować się przy stole? Czy naprawdę trzeba sprzątać zabawki? Warto od najmłodszych lat uczyć dzieci akceptowanych i oczekiwanych społecznie zachowań. Dobre maniery to dobry start w przyszłość - im wcześniej zaczniemy, tym większą damy dziecku szansę na poznanie i nauczenie się całego spektrum ułatwiających życie zasad.

Jak uczyć? Musimy pamiętać, że dzieci uczą się przez obserwację, a - nie mając ugruntowanego systemu wartości i jasnego podziału na to, co jest dobre, a co złe, co wypada, a czego nie – my, rodzice jesteśmy dla nich pierwszym wzorem do naśladowania. Warto więc uczyć swojego malucha dobrych manier w naturalnych warunkach – wszędzie i przy każdej okazji.

Od czego zacząć? Mówiąc o dobrych manierach, myślimy często na początku o zwrotach grzecznościowych. Dziękuję, proszę, przepraszam, dzień dobry – to wydawałoby się oczywiste i podstawowe zwroty, które każdy zna. Zanim jednak wejdą w krew naszemu dziecku, musi często słyszeć, że używamy ich w adekwatnych sytuacjach. Pamiętaj, żebyś zwracał się tak też do Twojego malucha – kiedy będziesz chciał, żeby podał Ci telefon z półki – poproś, kiedy odniesie na Twoją prośbę kubeczek do kuchni – podziękuj. Kiedy przypadkiem szturchniesz go albo zrzucisz jego ulubioną zabawkę – przeproś. Dzieci uczą się intuicyjnie, podpatrywać będą więc sytuacje, w których używasz wspomnianych zwrotów oraz gesty, które im towarzyszą.

Dobre maniery to także umiejętność zachowania się adekwatnie do zaistniałej sytuacji. Tutaj też musimy świecić przykładem – pokazać, że mówimy sąsiadowi dzień dobry, że nie przepychamy się w kolejce do kasy, że ustępujemy miejsca w autobusie starszej osobie. To na początku może nie być dla dziecka tak oczywiste, warto wtedy poprzeć swoje zachowanie wyjaśnieniem, że osobom nam znanym powinniśmy się kłaniać, że nie można się przepychać tylko czekać na swoją kolejkę, że starsze lub schorowane osoby mogą się źle czuć i mieć większy problem ze staniem w autobusie niż ktoś młodszy i zdrowy.

Ważną częścią jest również nauka odpowiedniego zachowania się w różnych publicznych miejsca tj. kino, teatr czy park. W kinie, podczas projekcji bajki, nie powinniśmy głośno rozmawiać, w teatrze – dodatkowo – należy mieć ładne ubranie, a w parku dbamy o przyrodę, przestrzegamy spisanych reguł, nie wyrzucamy śmieci na ziemię.

Z drugiej strony musimy nauczyć dziecko pewnych ważnych, ale i oczekiwanych społecznie nawyków tj. zasłanianie ust, kiedy kicha, czy mycie rąk po wyjściu z toalety.

Ważnymi umiejętnościami są zasady zachowania się przy stole i choć najczęściej spodziewamy się tych umiejętności od pięcio -, czy sześciolatka, to pokazujmy maluchowi je już wcześniej. Warto zwracać uwagę, że nie wiercimy się przy stole, nie jemy biegając po całym domu, odnosimy talerze i sztućce do kuchni, używamy noża i widelca, podajemy przyprawy, gdy ktoś nas poprosi. Są też pewne tematy, o których raczej nie rozmawia się przy jedzeniu i należy zostawić je na później. Jeśli znajdziemy czas, w zabieganym tygodniu, starajmy się jak najczęściej celebrować rodzinnie posiłki, angażować dziecko do ich przygotowywania i nakrywania stołu.

Warto pamiętać też, żeby nauczyć dziecko dbania o swój wygląd – że powinno mieć umyte, uczesane włosy, wychodzić z domu w schludnym, czystym ubraniu (bo wrócić już może zupełnie odwrotnie), mieć przy sobie chusteczki higieniczne (szczególnie jeżeli jest uczulone na pyłki drzew czy krzewów szalejące aktualnie na dworze).

To oczywiście tylko część przykładów, których warto i powinniśmy uczyć nasze dzieci. Dobrą wiadomością jest to, że nauka dobrych manier nie musi być i - właściwie nie jest - żmudną i trudną pracą – jeżeli sami przestrzegamy tych zasad codziennie, wystarczy odrobina cierpliwości, pomocy i wyjaśnienia, żeby nasze dziecko niezauważalnie wręcz nauczyło się ich i stosowało w swoim życiu. Być może przyjdzie też taki czas, że to ono zwrócić nam uwagę, że o czymś zapomnieliśmy.

 

 

Natalia

Autor: Natalia

Psycholog i socjolog, w trakcie kursu psychoterapii poznawczo-behawioralnej.
Członek Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej.
Fascynuje ją drugi człowiek, jego myśli, emocje, cele i pragnienia.
Ważną częścią jej aktywności jest wsparcie udzielane osobom w żałobie, szczególnie rodzicom, którzy stracili dzieci w różnym wieku.
Prywatnie kocha kino gangsterskie, dobre książki i piękną muzykę. Mama Ani, Wojtka i śp. Oli.

 

 
Chcę korzystać z serwisu i wyrażam zgodę