Szukaj
Aktualnie jesteś: Strona główna Artykuły DZIECKO PEŁNE ZŁOŚCI

DZIECKO PEŁNE ZŁOŚCI

CZYLI JAK RADZIĆ SOBIE Z NAPADAMI ZŁOŚCI U DZIECI.

Jeżeli trafiłeś na ten tekst, to zapewne nie są Ci obce, drogi Rodzicu, kłopotliwe sytuacje, w których Twoje dziecko krzyczy, rzuca zabawkami czy trzaska drzwiami. Wszystkie dzieci doświadczają złości, ale różnią się intensywnością przeżywania emocji, więc manifestacja złości, nawet u rodzeństwa, może być diametralnie różna. Co robić, jak się zachować, by pomóc dziecku, któremu w złości trudno się opanować?

Zacznijmy od najważniejszego – nie ma emocji dobrych czy złych.
Emocje powstają wskutek pewnych mechanizmów, często związanych z odruchowymi fizjologicznymi reakcjami organizmu. Pojawiają się bez naszej woli i poza kontrolą, niosą informacje o tym, że istotne dla nas potrzeby zostają - lub nie - zaspokojone. To dotyczy tak samo dorosłych, jak i dzieci. Warto więc zapamiętać, że złość nie jest emocją złą (choć trudną), a dziecko wpadające w złość nie jest dzieckiem złym (choć bardziej wymagającym).

Pamiętasz, jak Twoje dziecko zaczynało siadać? Jak w końcu postawiło pierwszy krok? Ile razy się przewracało, a dzięki Twojej pomocy wstawało i próbowało dalej? To naturalny element rozwoju człowieka, obserwujemy go i pomagamy maluchowi osiągnąć kolejny etap. Podobnie jest z nauką regulacji emocji, tylko wymaga ona więcej czasu i ćwiczeń, bo sam świat emocji jest dużo bardziej skomplikowany. Musisz więc uzbroić się w cierpliwość i wyrozumiałość, aby pomóc i towarzyszyć dziecku w tym procesie.

Dzieci reagują bardzo spontanicznie i szczerze, a wyrażanie przez nie emocji pozbawione jest refleksji nad tym, co wypada, a czego nie. Choć trudno na początku w to uwierzyć, maluch który histerycznie krzyczy w sklepie, bo nie chcesz kupić mu zabawki, nie robi Ci na złość. Zachowuje się tak, bo w tym momencie ta zabawka jest dla niego najważniejsza na świecie. Ono po prostu tak czuje i potrzebuje Twojej pomocy w oswojeniu złości. 

Jak więc zareagować?

Nie karz dziecka.
Postępując w ten sposób komunikujesz mu, że to co przeżywa jest złe, że nie powinno tego czuć, a Twoja akceptacja jest warunkowa (akceptujesz go wtedy, kiedy jest grzeczny i spokojny). Tak naprawdę im silniej dziecko demonstruje swoje emocje, tym bardziej potrzebuje pomocy i uwagi ze strony rodzica.

Dbaj o relację!
Twórz dobrą, bezpieczną relację między Wami, aby maluch czuł, że podczas wybuchu złości blisko niego będzie wspierający rodzic. W przypadku starszych dzieci warto porozmawiać o tym, co było przyczyną wybuchu złości, jak w przyszłości można temu zaradzić lub zmniejszyć intensywność emocji, możecie wspólnie wymyśleć jakąś formę przekierowania złości (np. rysowanie lub odegrania scenki w zabawie).

Bądź modelem.
Dzieci uczą się poprzez naśladowanie, podpatrując i biorąc przykład z dorosłych. Zastanów się, jak Ty przeżywasz i radzisz sobie z emocjami? Może trzeba coś poprawić? Nie należy absolutnie ukrywać przed dzieckiem złości -  staraj się panować nad sobą, ale nawet jeżeli krzykniesz, dziecku nie stanie się krzywda. Takie sytuacje możesz też wykorzystać edukacyjnie. Pamiętaj - dziecko nie potrzebuje rodziców idealnych -  bo takich nie ma - potrzebuje rodziców autentycznych, którzy pokażą mu, jak radzić sobie z emocjami.

Zaakceptujcie złość.
Wszystkie emocje są częścią życia, a Ty nie jesteś w stanie uchronić dziecka przed przeżywaniem trudnych uczuć. Emocji nie trzeba się bać, one zawsze czemuś służą, a kolejne wybuchy złości uczą twoje dziecko, jak sobie lepiej z nimi radzić.

Bądźcie aktywni!
Wszystkim dzieciom potrzebna jest zabawa i aktywność fizyczna. Nie zapomnij o tym zwłaszcza, jeżeli Twoje dziecko ma wybuchy złości. Podczas zabawy dzieci wiele się uczą, odgrywając różne role, przeżywają doświadczane przez siebie wcześniej emocje. Aktywność fizyczna pozwala im natomiast pozbyć się nadmiernej energii. Wiadomo też, że podczas ćwiczeń wytwarzają się endorfiny, które mogą wprawić Twoje dziecko w dobry nastrój.

Wprowadź zasady.
Ustal pewne zasady obowiązujące także w momencie (lub po) wybuchu złości (jeżeli będziesz rzucał zabawkami - będziesz musiał je posprzątać) i konsekwentnie ich przestrzegaj. Dzieci, wbrew pozorom, czują się najbezpieczniej w poukładanym i przewidywalnym świecie.

Zadbaj o siebie.
Pamiętaj o odpoczynku i małych przyjemnościach, które pozwolą Ci się wyciszyć. To trudne w dzisiejszym zabieganym i pełnym stresów świecie, ale pamiętaj, że nie będziesz mógł pomóc swojemu dziecku poukładać świata jego emocji, jeżeli sam nie dojdziesz do ładu ze swoimi.

A co jeżeli mimo włożonego wysiłku wybuchy złości Twojego dziecka utrzymują się dłuższy czas, utrudniając mu nawiązywanie bliższych relacji lub naturalny rozwój? Jeśli nie jesteś pewny, czujesz się bezsilny, zawsze warto zwrócić się o pomoc do psychologa, aby bliżej przyjrzeć się powodom złości i wykluczyć poważniejsze problemy.

                                                                      

Natalia

Autor: Natalia

Psycholog i socjolog, w trakcie kursu psychoterapii poznawczo-behawioralnej.
Członek Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej.
Fascynuje ją drugi człowiek, jego myśli, emocje, cele i pragnienia.
Ważną częścią jej aktywności jest wsparcie udzielane osobom w żałobie, szczególnie rodzicom, którzy stracili dzieci w różnym wieku.
Prywatnie kocha kino gangsterskie, dobre książki i piękną muzykę. Mama Ani, Wojtka i śp. Oli.

 

 
Chcę korzystać z serwisu i wyrażam zgodę